ONGELIJK VERDEELD
Mijn telefoon ging. ‘Bas met Flip.' Flip is een keiharde Amsterdamse penose jongen maar wel met een hart van goud. Maar als je hem tegen je hebt kun je beter vlinders gaan kweken in Timboektoe.
‘Bas...', klonk zijn stem wat droevig ‘ik heb een vriend met een probleem.' Nou dat was niet zo,n bijzonder want Flip zijn vrienden dragen allemaal een kostuum van het merk Kevlar vanwege de fijne kogel werende werking. Dus ik zei; ‘Flip we hadden afgesproken dat jij wel om mijn moppen mocht lachen maar dat ik niet gedesinteresseerd ben in jou handel en wandel.‘Nee, luister gek...' Die vriend heeft een zoontje...' Ik heb drie dochters probeerde ik lollig te zijn.. ‘Nee, Bas effe serieus, dat joch heeft een hele nare ziekte en maakt het niet lang meer.'
Op dat moment werd ik alert. Hij ging verder En dat joch is stapelgek op jullie.' Ik vroeg, hoe oud? ‘Zes jaar. Ik schakelde meteen en zei; morgen werken we in Gorinchem in de sporthal laat maar komen, kaartjes voor de hele familie liggen aan de kassa.'
De andere dag: Pa, Moe, ooms, tantes allemaal een Rolex van minimaal 25 mille om de pols maar toch met al hun poen niet in staat om het naderend onheil voor dat kind af te wenden. Het joch zelf was een lief knulletje van ongeveer zeven jaar. Hij zag er net zo uit als de kinder gezichtjes die vroeger op de schilderijlijstjes stonden in het kleine keukentje van mijn opoe die in de 2 e Biersloot steeg woonde. Maar alleen hij had grote bloeduitstortingen onder zijn ogen, wat typerend is voor die nare ziekte. De sfeer in de kleedkamer was wat gespannen. Foto met het kind gemaakt, en met een cadeautje en met een Bassie & Adriaan pet op zijn kale koppie na tien minuten weer de kleedkamer uit. Ik meende zelfs iets van een glimlach op zijn bleke gezichtje gezien te hebben. Na de pauze waren de eerste tien minuten voor hem, maar er zitten tenslotte ook nog 1499 andere kinderen in de zaal die betaald hebben om te lachen dus hij gaat weer op in de massa.
Na de voorstelling onder de douche denk ik toch nog even over hem na: Wat heeft zo'n kind
nou misdaan om op zo'n jonge leeftijd al zo zwaar gestraft te worden? Ik zelf ben atheïst en geloof niet. Maar laten we even aannemen dat God wel bestaat. Dan vind ik toch dat hij er wel rotstreken op na houd.
Die avond zit ik met mijn vrouw in Rotterdam in ons lievelings restaurant aan de Westerkade na het eten, nog wat na te praten over dat joch.
Een kuchje van de ober doet ons ontdekken dat de zaak gaat sluiten en het is al laat als we naar onze auto lopen. Opeens duikt er uit het niets een mager figuur op die vraagt; ‘Heeft u een gulden voor mij meneer?' Ik kijk de junk aan en denk. 'Nou God als jij nou zo machtig bent als dat ze beweren en jouw telling moet kloppen vanavond. Neem dan dit sekreet en laat dat joch van vanmiddag in leven.' De junk vraagt weer.‘Heeft u voor mij een gulden, meneer?' Waarop ik opeens joviaal zeg.‘Tuurlijk knul' ‘Maar daar moet je wel even een kunstje voor ons vertonen.' ‘Wat bedoelt u meneer?' zei de zelfvernietiger verbaasd. ‘Nou, dan moet je effe hier van het puntje van het havenhoofd twee salto's draaien dan gestrekt de plomp in en even de overkant aantikken en je hebt je piek verdient.Je boft want het is maar twee graden onder nul!' Ik liep naar mijn auto, starte de motor en reed weg vreemd nagestaard door dat stuk onkruid van de maatschappij.Na drie minuten rijden zei mijn vrouw; ‘He van Toor, dat was een rotopmerking tegen die junk, moest je dat nou zo nodig zeggen,die man is toch ziek.' Ik zei; 'Ja lieverd, die man is ziek en dat kind van
vanmiddag is ook ziek, alleen dat kind kan er niets aan doen dat hij ziek is en dood gaat maar die junk werkt toch aardig aan zijn eigen ondergang mee vind je ook niet? Mijn vrouw zei niets en zweeg. Dan weet ik dat ze mij niet helemaal ongelijk geeft.
Twee weken later ging mijn telefoon:‘Hoi Bas met Flip.' klonk het zacht, ‘Dat joch hé, die eh....dat joch die eh......' er klonk een klik en er werd opgehangen. Grote kerels huilen niet.
En helemaal niet door de telefoon.
2013 © Bas van Toor