Nazlı ARSLAN GÜL
Canım Atam;
Size böyle hitap etmeyi öyle seviyorum ki sanki ben halen küçücük bir çocuğum ilkokul
sıralarında küçücük başımı her kaldırdığım da derin mavi gözlerinizle karşılaşıyorum.Sizinle
aynı kökene sahip olduğumuzdan belki de çok küçükken ezberledim adınızı öyle hayranlıkla
bahsederdi ki büyüklerim okula ilk gittiğimde ben Atatürk’ e gittim diye günlerce ortalıkta
dolaşmıştım.
Şimdi ise minik kalpleri sizin sevginizle doldurmak işim,sizin yolunuzda durmadan,yılmadan
yürümek ve yürütmek.Her yıl okuyorum çocuklarıma daha ilkokuldayken ezberlediğim ve
yolumu çizen şiiri diyorsunuz ya şiirde;
Yaşatıyor musunuz devrimlerimi
Götürebiliyor musunuz yeni çağlara
Yazıyı kılığı hür düşünceyi
Örnek ediyor musunuz uluslara
Atabiliyor musunuz zihinlerden
Softalık gerilik tüm karanlığı
Adin var mi en yeni buluşlarda
Köye sokabildin mi aydınlığı
Sevebiliyor musun düşmanını
Bolluk mu bir uçtan bir uca vatan
Derim ki yolumda yürüyorsunuz
Büyüğünden küçüğüne o zaman
Üzülerek ve çok mahcup bir şekilde söylüyorum ki Atam sorularınızın bazılarına evet
diyemiyorum ancak umudumu hiç yitirmiyorum elbet bir gün hepsine evet diyeceğim ve
eminim siz de bir yerlerden bize bakıp “Aferin,size çocuk”diyeceksiniz.
Sonsuz Özlemle;