Art Photography Limburg Art photography Limburg | Page 132

Art Photography Limburg

Marcel Mariën, Michel Mazzoni en Kodachrome
FotoMuseum Charleroi/Belgie
Van ….t/m 19 januari 2014
Twee Belgische fotografen stellen hun werken tentoon in het FotoMuseum van Charleroi, waaronder Marcel Mariën in Antwerpen geboren en Michel Mazzoni afkomstig van Frankrijk maar nu
wonende in Brussel.
Op jonge leeftijd maakt Mariën kennis met het Belgische en
Franse surrealisme van onder meer René Margritte, Paul Colinet,
Louis Scutenaire, René Char, Paul Eluard en zijn boezemvriend
Paul Nougé.
Reeds op 18-jarige leeftijd schrijft hij zijn eerste boek, La Chaise
de Sable en worden er teksten van hem gepubliceerd in de
London Bulletin.

Taal zal een blijvend uitgangspunt vormen voor Marien. Zo zal zijn plastisch werk vaak op woordspelingen
en poëtische invallen gebaseerd zijn.Kort na zijn kennismaking met het surrealisme begint Mariën met het
maken van collages en assemblages. Een klassieker is
L'introuvable ("De/Het onvindbare"): een brilmontuur
met één glas en twee oren, die hij maakte nadat hij in
1937 toevallig zijn bril had gebroken.

Michel Mazonni studeerde colorimetrie en sensitometrie. In zijn artistieke praktijk vanaf 2004 neemt hij zijn toevlucht tot de
fotografie die hij mede gebruikt met video-installatie.
Als kunstenaar is hij docent aan de hogere school, cyclus fotografie in Condé Nancy – Frankrijk. Zijn werk handelt over
meditaties in verband met tijd en ruimte. Sinds 2008 heeft hij drie monografieën gepubliceerd, White Noise is zijn vierde.
Zijn werk wordt regelmatig getoond op biënnales, op beurzen voor hedendaagse kunst, in kunstencentra, in galeries, in België,
Frankrijk, Luxemburg en Zuid-Korea.
Wat blijft er over van de Kodachrome ? Een chanson van Paul Simon, diapositieven en duizenden souvenirs voor de meest
verkochte film ter wereld. Sinds Kodak in 2009 definitief besliste de productie van de mythische film stop te zetten wordt het
verleden voortaan opgelegd en tevens samengesteld. Vandaag rest nog enkel de herinnering aan zijn verzadigde kleuren. Zijn
dood laat sporen na door de nostalgici te verplichten zijn zo karakteristieke veroudering na te bootsen met Instagram. Er blijft
ons evenwel de ouderwetse charme van de projectie waarbij we ons een veelheid aan wonderlijke geschiedenissen inbeelden
in een wereld die niet de onze lijkt. De fletse kleuren spoelen onze geest en schenken die films van destijds terug aan onze
ogen die glanzen van de ontdekking. Het diapositief verbindt het tijdperk dat door de chemie vastgelegd is met een andere
tijd, die van de vertoning. Projectie of afdruk, de dia is positief, zowel in de letterlijke als in de figuurlijke betekenis. Hij
verstart niet en verschijnt maagdelijk op zijn drager. Op het witte scherm verliezen souvenirs en amnesie zich in de echo van
hun tijd. Op papier geeft hij zich over aan zijn drager en gaat verloren, vergeelt of blijft ermee voortbestaan. In alle gevallen
biedt de dia en de Kodachrome aan de kijker de vrijheid van de interpretatie.

APL : 132