158
Η Karen Meech, αστρονόμος στο Ινστιτούτο Αστρονομίας του
Πανεπιστημίου της Χαβάης και συν-συγγραφέας της μελέτης,
εξέφρασε την εικασία ότι τα μικρά σωματίδια σκόνης όπως εκείνα
που υπάρχουν στην επιφάνεια των περισσότερων κομητών, έχουν
διαβρωθεί κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού του μέσω
του διαστρικού χώρου, του διαστήματος αν προτιμάτε.
"Όσο περισσότερο μελετάμε τον Ομούαμούα, τόσο πιο
συναρπαστική γίνεται η μελέτη αυτή ", δήλωσε η Meech. "Είμαι
έκπληκτη για το πόσα έχουμε μάθει από μια σύντομη, αλλά έντονη
εκστρατεία παρακολούθησης. Δεν βλέπω την ώρα να μελετήσω το
επόμενο διαστρικό αντικείμενο! "
Το αντικείμενο Ομούαμούα, το οποίο έχει μήκος μικρότερο από
800 μέτρα (μισό μίλι), είναι πλέον μακρύτερα από τον Ήλιο μας
από ότι ο πλανήτης Δίας, και ταξιδεύει με ταχύτητα περίπου
70.000 μίλια / ώρα καθώς κατευθύνεται προς τα "περίχωρα του
ηλιακού ¨μας συστήματος. Στα επόμενα τέσσερα χρόνια, θα
περάσει από την τροχιά του πλανήτη Ποσειδώνα στο δρόμο της
επιστροφής του στο διαστρικό χώρο.
Επειδή ο Ομούαμούα είναι το πρώτο διαστρικό αντικείμενο που
παρατηρήθηκε ποτέ στο ηλιακό μας σύστημα, οι ερευνητές
προειδοποιούν ότι είναι δύσκολο να εξαχθούν γενικά
συμπεράσματα για αυτή την νεοανακαλυφθείσα αυτή κατηγορία
ουράνιων σωμάτων. Ωστόσο, οι παρατηρήσεις επισημαίνουν
επίσης την πιθανότητα ότι περιοδικά και άλλα αστρικά συστήματα
εκτοξεύουν μικρά αντικείμενα που μοιάζουν με κομήτες, και
ότι πρέπει να υπάρχουν πολλά από αυτά τα
οποία περιπλανιούνται ανάμεσα στα αστέρια. Οι μελλοντικές
επίγειες και διαστημικές έρευνες θα μπορούσαν να ανιχνεύσουν
περισσότερους από αυτούς τους " διαστημικούς περιπλανητές",
προσφέροντας έτσι στους επιστήμονες ένα μεγαλύτερο όγκο
αντικειμένων για ανάλυση και μελέτη.
Η διεθνής ομάδα αστρονόμων που ασχολείται με τον Ομουαμούα,
χρησιμοποίησε παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο
Hubble, το τηλεσκόπιο Καναδά-Γαλλίας-Χαβάης στη Χαβάη,
καθώς και το Νότιο Τηλεσκόπιο Gemini και το Πολύ Μεγάλο
Τηλεσκόπιο του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητηρίου στη Χιλή.
Η σχετική εργασία με τα ευρήματα της ομάδας δημοσιεύτηκαν στο
τεύχος του περιοδικού Nature στις 27 Ιουνίου.
https://www.facebook.com/Aratosastronomy/