Πέρυσι το φθινόπωρο, επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Ριγκ (μόλις 280 χλμ απ' το σπίτι μου στο θλιβερό Βέλγιο, αλλά η δουλειά δεν μου το είχε επιτρέψει), με μια 911 Carrera GTS και με εκλεκτή παρέα «βενζινοκέφαλων» φίλων που ταξίδεψαν από την Κρήτη οδικώς, γι’ αυτό το λόγο, με 106 Rallye!
Η παρέα ήταν καταπληκτική και αυτός ήταν και ο ένας λόγος που περάσαμε περίφημα.
Τον άλλο λόγο τον έχει αναφέρει ο Jacky Stewart (άλλος Αγγλάρας πρωταθλητής): "όποιος λέει ότι πέρασε καλά στο Νύρμπουργκρινγκ, ή λέει ψέμματα, ή απλώς πήγαινε πολύ αργά".
Κατ’ αρχήν, όσον αφορά το Nordschleife, πρέπει να πούμε ότι κακώς αποκαλείται πίστα, αφού είναι μία δασική ειδική 20+ χιλιομέτρων και πολλών δεκάδων συμπλεγμάτων στροφών, με χάραξη (ως προς ακτίνες στροφών και κλίσεις) επαρχιακού δρόμου, και δη με σχετικώς «ελληνοπρεπές» οδόστρωμα, δηλαδή με κάποιες ατέλειες, οι οποίες βοηθούν τα κέντρα έρευνας και εξέλιξης των σοβαρότερων αυτοκινητοβιομηχανιών να βελτιώνουν το αυτοκίνητο του καθενός μας.
Η αρχική εντύπωση από τα πέριξ και τις εγκαταστάσεις παραπέμπει σε πολύχρωμη βαρβαρική εμποροπανήγυρη με έντονο το βησι- και οστρο- γοτθικό στοιχείο.
Η κραυγαλέα εμπορευματοποίηση (ακόμα και το νερό, και εν συνεχεία η φυσιολογική αποβολή του απ’ τον οργανισμό, χρεώνονται και τα δύο αρμυρούτσικα, απ’ ό,τι θυμάμαι), καθώς και η διεύρυνση του κοινού προς σάχλες και κάγκουρες προκαλεί στο μερακλή βενζινοκέφαλο μάλλον τα συναισθήματα του συνειδητού Χριστιανού ενώπιον του λιμανιού της Τήνου, Δεκαπενταύγουστο.
Τα είκοσι κάτι όμως χιλιόμετρα ασφάλτου, είναι πραγματικά φτιαγμένα για τον εραστή της οδήγησης (και όχι απλά της αδρεναλίνης – αυτοί ας πάνε να πηδάνε από ψηλά).
Ειδικά αν τα πετύχει ψιλοάδεια, όπερ δεν «έπαιξε» δυστυχώς εκείνη την ημέρα. Είχα όμως την τύχη να γνωρίσω, επίσης, ευγενέστατο και χερά φίλο (πλέον), επαρκέστατο γνώστη της πίστας (με δεκάδες πραγματικούς γύρους στο ενεργητικό του), χωρίς τη συνοδήγηση του οποίου εγώ τουλάχιστον θα ήταν αδύνατο να κάνω κάτι παραπάνω από απλή μετακίνηση του αυτοκινήτου, αφού ήταν και η πρώτη φορά που έμπαινα σε αυτήν τη διαδρομή (ειδική, είπαμε!).
Δεν επρόκειτο για κυριλέ κλειστό track day με άπλα και πολλή ασφάλεια, αλλά για δημόσια ημέρα «τουριστικής οδήγησης», όπου επιτρέπεται η είσοδος σε κάθε καρυδιάς καρύδι, δηλαδή και σε ημιφορτηγά, πούλμαν και βαν, αλλά κυρίως επιτρέπεται (κάκιστα) η συνύπαρξη αυτοκινήτων και μηχανών.
Από την άλλη, σε αντίθεση με τα κλειστά track days, ισχύει (και επιβάλλεται) η βασική ασφάλιση αστικής ευθύνης του αυτοκινήτου. Η ουσία είναι ότι έφερα πίσω την ολοκαίνουργια 911 σε ένα κομμάτι, πράγμα όχι αυτονόητο υπό τις συνθήκες αυτές.
Ο συνωστισμός Βησιγότθων, λόγω Κυριακής και σπάνιας λιακάδας , (εκατοντάδες αμάξια, πολλές δεκάδες μαζί μες στην πίστα, τα μισά 911 και εξ αυτών περισσότερα από τα μισά GT3/RS), και δη αλαζόνων χεράδων με τα τέρατα αυτά –αλλά και αυτοκτονικών μηχανόβιων-, που όχι μόνο τον γερμανικό ΚΟΚ (υποτίθεται ότι ισχύει μέσα στο Ριγκ, τουλάχιστον στις «δημόσιες ημέρες») αλλά ούτε τη στοιχειώδη συμπεριφορά πίστας δεν σέβονταν, με έκαναν να οδηγώ σχεδόν το μισό χρόνο με τα μάτια στον καθρέφτη, φρενάροντας και κάνοντας χώρο να με περάσουν.
H διεύρυνση του κοινού προς σάχλες και κάγκουρες προκαλεί στο μερακλή βενζινοκέφαλο μάλλον τα συναισθήματα του συνειδητού Χριστιανού ενώπιον του λιμανιού της Τήνου, Δεκαπενταύγουστο.