1. ΝΑΤΑΛΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ ΒΑΣΙΛΟΓΛΟΥ
4ο Λύκειο Χαϊδαρίου, τάξη Α
ΑΟΡΑΤΑ ΙΧΝΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
Η αίθουσα μυρίζει κιμωλία και χαρτί και στα θρανία ο ψίθυρος και η βαβούρα επικρατεί Μα εκείνοι κάθονται υπομονετικά και περιμένουν σαν δεύτεροι γονείς που μας καταλαβαίνουν
Μέρα με τη μέρα και μάθημα με μάθημα μας διδάσκουν κάτι καινούργιο, μας δίνουν ένα νέο πάτημα Τα λόγια τους αφήνουν ίχνη αόρατα στην καρδιά κι εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε γιατί είμαστε ακόμα παιδιά
Είναι πάντα πρόθυμοι να μας συμβουλεύουν και να μας βοηθούν να σταθούν στον πόνο μας, να μας αισθανθούν Και μόνο όταν οι ώρες αυτές τελειώσουν και η πόρτα κλείσει θα αποφανθεί πως σαν δικά τους παιδιά μας είχαν αγαπήσει
Και όπως η ζωή κυλάει, μας αφήνουν απ’ το χέρι θα μας καμαρώνουν για ό, τι έχουμε καταφέρει Ήταν, είναι και θα είναι οι μεγαλύτεροί μας υποστηρικτές δίνοντας τις δικές τους μάχες, ακόμα και αν δεν είναι πάντα ορατές
84