Χαιρετισμός Κριτικής Επιτροπής
« Ο πολιτισμός δεν κληρονομείται. Κάθε γενιά πρέπει να τον μάθει και να τον κερδίσει από την αρχή », έγραψε ο Γουίλ Ντυράν, περιγράφοντας ένα στοίχημα που ξεπερνά τα όρια του τόπου και του χρόνου κι όμως, αντί να χαώνεται, επανέρχεται σε κάθε γενιά και μας συναντά στον προσωπικό καθρέφτη μας. Αυτό υπήρξε το σκεπτικό πίσω από την τόσο αξιόλογη πρωτοβουλία του Δήμου Χαϊδαρίου μετά από πρόταση της Φλώρας Ορφανουδάκη. Μια νέα γενιά που θα μπορέσει να καταγράψει τα βιώματά της, τα ερωτηματικά της, τις ελπίδες της. Ο όρος « Πολιτισμός », βέβαια, αν και χρησιμοποιείται ευρύτατα, δεν έχει σαφές και ξεκάθαρο περιεχόμενο. Είναι επιδεκτικός πλήθους ερμηνειών, δεδομένου του εύρους των στοιχείων και των συνιστωσών που καλύπτουν το εννοιολογικό του πλαίσιο. Αφορά όμως και το αίσθημα μιας κοινής αφετηρίας, κοινών αναφορών και βιωμάτων, που διαχωρίζουν κι όμως συνδέουν τις γενιές. Ίσως γιατί τα βιώματα αυτά – αν και δεν είναι ποτέ ανεξάρτητα από τις ιστορικές, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συντεταγμένες μέσα στις οποίες δημιουργούνται – λειτουργούν ως μέρος της συλλογικής μνήμης των κοινωνικών ομάδων, αλλά δίνουν και στο άτομο τη δυνατότητα να εκφράσει τα ιδιοσυγκρασιακά του χαρακτηριστικά, τα ταλέντα του, τα όνειρά του, την ευθύνη του απέναντι στον εαυτό του και στο σύνολο, να δώσει τη « μάχη », ώστε να κερδηθεί από την αρχή, στην καθεμιά και στον καθέναν, ο πολιτισμός. Βασικό στοιχείο του πολιτισμού η γραφή, όπως στέκεται αιώνες ανάμεσα στα θέλω και στις ανάγκες μας, στο τεντωμένο σκοινί που συγκροτεί ό, τι παραμένει ανθρώπινο μέσα μας, κατέγραψε αυτή τη λειτουργία στον « διαγωνισμό μας ». Όρος κάπως αμετροεπής, αφού το σημαντικότερο υπήρξε η συμμετοχή, ως έναυσμα της δημιουργικότητας, δηλαδή της ικανότητας να δεις με νέο βλέμμα κάτι που ήδη έχει ιδωθεί, να αναμετρηθείς με νέους τρόπους με κάτι που ίσως βιώνουν και άλλοι. Να το καταγράψεις μένοντας « εσύ » κι ας γίνεσαι « η φωνή της γενιάς σου ». Θέλει όμως προσοχή ή μάλλον ευθύνη: « Να περπατάς πάνω σε λέξεις όπως σε ναρκοπέδιο: ένα άστοχο βήμα, μία λανθασμένη κίνηση, κι όλες οι λέξεις, που μια ζωή στις φλέβες σου σαν πέρλες τις περνούσες, θα γίνουνε, με σένανε μαζί, συντρίμμια », έγραψε ο ΛιΘουανός Εβραίος ποιητής Αβραάμ Σουτσκέβερ.
Σε μια εποχή συστημικής κρίσης, πρωτοφανούς σύγχυσης και ρευστότητας των ταυτοτήτων μας, οι πολιτιστικές δραστηριότητες που αφορούν νέες και νέους, οι οποίες τις / τους αντιμετωπίζουν ως δημιουργούς και όχι ως παθητικούς / ές καταναλωτές / τριες, θυμίζουν το δικαίωμα ή μάλλον την υποχρέωση της παιδείας να μην πάψει να προσπαθεί για έναν καλύτερο κόσμο, παρά τη βαρβαρότητα που μας περιβάλλει. Κι αξίζουν γι’ αυτό θερμά συγχαρητήρια σε όλα τα Σχολεία του Δήμου Χαϊδαρίου που συνεισέφεραν την πολύτιμη βοήθειά τους.
4