β. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΡΓΑΡΩΝΗ
7 ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου, Β2
Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ
Κι αν δεν τελειώσαμε; Στα μάτια σου στέκουν σκέψεις που δεν καταλαβαίνω
Μία θολή σκιά με κοιτάζει από πίσω μου χωρίς να λέει λέξη
Σαν νερό που κυλάει αθόρυβα, οι υποθέσεις μου για σένα
Τα φύλλα τρίζουν σαν να φοβούνται το φυσικό
Οι μέρες περνούν μα η καρδιά δεν ξεχνά
Μικρές λεπτομέρειες που δεν περνούν απαρατήρητες
Στιγμές που μοιάζουν τυχαίες κι όμως δεν είναι
Ένα τραγούδι ανοίγει, το μυαλό τρέχει
Ο άνεμος φέρνει μία γνώριμη αίσθηση παρελθόντος
Στο θρόισμα των φύλλων
21