Βρέχει στάχτη λερώνοντας εκείνα τα ντελικάτα λευκά τριαντάφυλλα που βλέπεις στις κηδείες, με ένα φέρετρο στο κέντρο και μια ταφόπλακα που γράφει « εμείς »
Βρέχει στάχτη καθώς την κοιτάζω να πέφτει από το παράθυρο του αυτοκινήτου μου Δραπετεύοντας από αυτό που θα ήθελα να μπορώ να αποκαλώ « το παρελθόν »
Όμως η φωτιά συνεχίζει να με φτάνει Ο καπνός δεν μου χαρίζει την απόλαυση της ανάσας Η στάχτη καταστρέφει αυτή την τέλεια, καθαρή εικόνα που έχω φτιάξει
Γιατί ο πόνος της καρδιάς δεν είναι ένας πόνος που μπορείς να αποφύγεις Δεν είναι ένα συναίσθημα που μπορείς να αγνοήσεις Δεν είναι μια φλόγα που μπορείς απλά να σβήσεις
Έτσι, βγήκα από το αυτοκίνητό μου με δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό μου
14