Na de show wilden de jongens nog wat winkels bekijken. Ze hadden ondertussen voor ons een verrassing geregeld: ze hadden in een restaurant het avondeten gereserveerd. Ik zei daarom: “Gaan jullie maar lekker jullie eigen gang, dan gaan wij alvast naar het restaurant om wat te drinken.” Zo gezegd, zo gedaan. Wij gingen alvast op pad en kwamen ongeveer een kwartier later bij het restaurant aan. Daar hebben we in het drinkgedeelte gezeten van het restaurant.
Maar ja… natuurlijk ging dat ook niet helemaal zoals gepland.
Tot ik ineens besefte: Mijn telefoon! Die was weg. Ik had de telefoon tijdens de hele rit tussen mijn benen gehad. En ik wist ook zeker dat ik hem bij de Frozen-show nog had, want daar had ik foto's gemaakt. Maar waar was hij daarna gebleven? Daar gingen we weer. Ron zei: “Blijf jij maar hier zitten en neem alvast wat te drinken. Ik loop wel terug.” Dus Ron ging terug richting de Frozen-show. Een wandeling van ongeveer een kwartier.
Na een half uur kwam hij terug…met de telefoon.
Maar hij had wel goed nieuws: bij de Frozen-show hadden ze verteld dat er inderdaad een telefoon was gevonden. Die lag inmiddels bij de Lost & Found. Dat was nóg een kwartier lopen. Dus Ron weer op pad. Ik zat ondertussen met een knoop in mijn maag te wachten. Na ongeveer een half uur kwam hij eindelijk terug. En ja hoor…Met mijn telefoon! Pfffffff… wat een opluchting. Hij had wel behoorlijk moeten praten als brugman, want ze wilden eigenlijk dat ík persoonlijk de telefoon kwam ophalen. Maar gelukkig zien onze telefoons er hetzelfde uit én hebben we allebei dezelfde pincode. Ron kon dus aantonen dat het echt mijn telefoon was. En het mooiste: alles zat er nog in. Mijn pasjes, mijn geld… alles!
Wat een geluk bij een ongeluk.
Op dat moment werd het me allemaal even te veel. Al die kleine en grote dingen die we steeds weer meemaken, het zoeken, de stress, de paniek… Ik moest gewoon huilen van alle ellende. Het leek wel alsof we iedere keer weer iets hadden. En later die avond zouden we nóg iets meemaken… maar daarover later meer.
Gelukkig kwam er ondertussen ook weer wat gezelligheid. Ron kon toch nog wat drinken, en de jongens hadden zich inmiddels ook weer bij ons gemeld.