DRAG ICOON DEE DEE JANSSENS LEEFT IN BONUSTIJD: “Ik sterf liever in het harnas”
Tien jaar geleden zag een mondhygiëniste een zwart stipje in het gehemelte van Dennis Gulikers. Niemand maakte zich er druk om, ook hijzelf niet. Dat stipje bleek een zeldzame vorm van kanker. Inmiddels is Dennis officieel palliatief verklaard en snappen de artsen niet hoe hij nog leeft. Winq sprak met de Haagse draglegende achter DeeDee Janssens over zijn diagnose en zijn carrière van bijna dertig jaar.
Dennis Gulikers wordt op 5 februari 1969 geboren in Den Haag. “Ik was een extravagant, druk, expressief, bijdehand jongetje”, vertelt hij. “Ik zou geen ouder een kind als mij toewensen. Tenzij ik je echt niet aardig vind.” Wie nu, bijna zestig jaar later, tegenover hem zit, ziet iemand die met dezelfde dosis branie over zijn eigen sterfelijkheid praat als over zijn eerste betaalde optreden.
“Ik denk dat ik introverter geworden ben, naarmate mijn dragcarrière zich ontwikkelde”, zegt Dennis. “Ik ben nog steeds verlegen. Ik ben me heel bewust van mijn spraak, mijn gewicht, hoe ik loop en hoe ik overkom op mensen. Maar ik heb altijd de behoefte gehad om uit te blinken op een podium, om aandacht te vergaren. Ik kan ergens schuchter binnenkomen, maar zodra ik me op mijn gemak voel, heb ik het hoogste woord.” Als kind was hij zich nog niet bewust van die onzekerheden. “Toen was ik makkelijker, extraverter en meer aanwezig. Tijdens mijn puberteit werd ik me bewust dat je, als je homo was, een stempel kreeg, of een veroordeling.”
Tijdens het uitgaan vond hij die extraversie weer terug. “Vroeger gingen we elke vrijdag en zaterdag uit, en als je uit de band sprong misschien ook nog op donderdag en zondag. Daar besteedde ik dan tijd aan, of zorgde dat ik een bijzonder t-shirt had, of een rare broek.” Hij deed de modevakschool, nadat hij al jaren kledingstukken met de hand zat te vermaken om ze beter te laten passen. “Die school deed daar nog een schepje bovenop.”
HET HEK VAN DE DAM
Toen Dennis begin twintig was kwam de housemuziek naar Nederland en daarmee, in de woorden van Dennis, “ging het hek van de dam”. Op woensdagavond ging hij naar de Roxy in Amsterdam, waar hij voor het eerst zag wat er allemaal mogelijk was. Via een vriend ging hij werken voor een club in Den Haag die housemuziek ging draaien. Eerst flyerend en dansend, later als clubproducer: thema’s verzinnen, decors bouwen, acts regisseren. “Het was geen gayclub”, vertelt hij, “maar dat was nou net het fijne van die housemuziek. Naarmate je ouder wordt en mensen sneller een oordeel over je homo-zijn klaar hebben, ga je jezelf misschien een beetje inbinden. Die housemuziek gooide die grenzen juist weer open.”
Nederland was in de jaren negentig volgens hem toleranter dan nu. Iedereen droeg alles, acts konden niet gek genoeg zijn, en als tiener blondeerde Dennis zijn haar. Als twintiger ging dat verder: blauw, roze, groen, fluoriserend geel, ook op vakantie, zonder enig idee hoe ze daar in Turkije of Tunesië over zouden denken. “Ik verfde het bij tijdens de vakantie als het begon uit te bleken.”
In die scene leerde hij ook travestie kennen, op themafeesten waar je een hele avond verkleed ging als Roodkapje of Sneeuwwitje. Tijdens het go-go dansen vroegen vrienden hem ooit om op een afterparty op een boot in Rotterdam een candygirl te zijn, zoals hij die kende uit de iT in Amsterdam. “Rondlopen met een bak snoep om je nek dus”. Dennis lakte zijn twee voortanden zwart. Iemand vroeg wat een lolly kostte. Hij draaide zich breed lachend om: “Eén gulden.” Die iemand was Charl Landvreugd, die later clubproducer werd van een Rotterdamse club die de tegenhanger was van de iT, en waar Kentucky Martha de avonden hostte.
VAN DELIRIOUS D TOT DEE DEE
De naam DeeDee is eigenlijk per ongeluk ontstaan. Dennis runde een tijd een lounge in een discotheek in Den Haag en stond er “in traf”, zoals dat toen nog heette, als hostess in hetzelfde thema aangekleed als zijn collega achter de bar. Die lounge kreeg een naam: Delirious D Lounge. Als Dennis drag deed, heette hij voortaan Delirious D. “Maar Kentucky Martha kon het woord delirious gewoon niet kon onthouden, dus zij kortte het af tot DeeDee. Die discotheek was zo’n hit dat ik weleens buiten op straat werd nageroepen: hee, DeeDee!”
LEES VERDER OP :