HET ORAKEL VAN THOTH - ASTRID ENGELS
Pssssst… Wie fantaseert er nu nooit eens om zo af en toe helemaal onzichtbaar te zijn?
Even weg uit de dreiging van noodpakketten, paniekpraat en angstgehannes. Hoppa, een magische regenjas aan en niemand die je ziet. Een soort mini-vakantie, maar dan zonder koffers. Gewoon dat heerlijke verlangen om even te verdwijnen en niets te hoeven verantwoorden. En dán… dingen doen die je normaal nooit durft. Bijvoorbeeld een café binnenlopen, aan een tafeltje gaan zitten zonder consumptie te bestellen, en wachten tot iemand zich afvraagt waarom de stoel vanzelf verschuift.
Niet om te plagen, maar puur voor wetenschappelijk onderzoek. Of in de bieb telkens precies op het moment dat iemand een boek pakt fluisteren: “Goede keuze…” en dan van de paniek genieten. Gewoon een beetje baldadig, om het doordeweekse bestaan even te laten voor wat het is. Zonder politieke-praalhanzenpraat.
Niets zo leuk als je eigen stiekeme avontuur beginnen. Overal rondsluipen en onschuldige chaos stichten met die onbegrensde kinderpret. Alleen al de gedachte om je te verstoppen voor het oog van de wereld is genoeg om een beetje van binnen te gaan glimmen. Alsof je elk moment door de kieren van de aardbol kunt wegglippen: ongezien, ongehinderd en vol ondeugd en lichtheid.
Waarom ik daar zo ineens mee kom?
Gewoon omdat ik onlangs een oud, beduimeld boekje bij het antiquariaat opduikelde. Een klein pareltje, op vergeeld papyrus in leer gebonden, vol geheimzinnige toverformules, hiëroglyfen en bezweringen uit het Oude Egypte.
HET ORAKEL VAN THOTH
Mijn verbeelding sloeg compleet op hol. Vooral bij één van de meest mysterieuze instructies: “Over onzichtbaarheid”! Juist nu, met de magie van Sinterklaas en de Kerstman, wil ik dat heerlijke gevoel van avontuur — met al die toverletters, mysterieuze tekens en formules koesteren om even de alledaagse werkelijkheid uit te poetsen in onze woelige wereld. Net als in sprookjes!
(En: laat je plezier niet verpesten door bijgaande namaakfoto van een toverkol door AI — dat kan elke chatbox. Eén muisklik en tadaaa… ik ben er weer. Iedereen weet dat onzichtbaarheid niet bestaat, behalve in je verbeelding en bij Hans Klok.)
Maar toch: betoveren en verwonderen zijn voor mij — en misschien ook voor jullie — heerlijk om in weg te dromen. Daarom: lees even mee naar het ‘ouderwets’ aan papier toevertrouwde geheim om onzichtbaarheid af te dwingen: “Neem het vet of het oog van een uil, de bal van een mestkever en olie van groene mirre. Meng alles goed, smeer je hele lichaam ermee in en spreek de toverspreuk uit met je gezicht naar de zon.”
En mocht het toch niet werken: geen paniek.
Dan ben je gewoon weer even kind geweest,
net als ik.
Fijne dag allemaal.
Astrid Engels